Popularne posty

środa, 1 maja 2013

Trudna decyzja, początkiem historii.


   Wojna najstraszniejsze co może przydarzyć się jakiejkolwiek cywilizacji. Idzie jak burza , nie patrzy, tylko  zbiera swój plon śmierci i odchodzi dając złudny pokój.

******************************************************************************

   Zbiegałam po schodach i pośpiesznie narzuciłam na siebie pelerynę. Rada mnie wzywała. Niby nic dziwnego ale zebrania zawsze były omawiane kilka dni wcześniej. A już tym bardziej nie wzywano nas o drugiej nad ranem. Wiedziałam o co chodziło, tylko moja drużyna nie została jeszcze wysłana na front.
   Przed drzwiami do sali przejrzałam się w pobliskim oknie. Zmierzwione włosy, poszarzała twarz i tak samo zielone oczy. Oczy niewinnego dziecka, którym tak bardzo chciałabym być.
Weszłam. Przy długim stole z czternastoma miejscami siedziały tylko dwie osoby. Moja stara mistrzyni i Samirami ( Kage wioski wiecznej tajemnicy ).
-Witam-pochyliłam głowę i usiadłam obok nich.
-Negai , razem ze swoją drużyną wyruszysz na północny kraniec walk, by wesprzeć obozowisko medyków zjednoczonych sił ninja. Normalna procedura, twoja drużyna już została powiadomiona. Zbiórka przy zachodniej bramie za dwie godziny.- Spojrzała mi w oczy i podała zwój. Uniknęłam spojrzenia.
-Posłuchaj mnie jesteś najmłodszą członkinią rady, wiem że ciążą nad tobą największe oczekiwania.-
-To nie chodzi o to, ja nie mogę, po prostu nie mogę po tym co działo się ostatnio.- Łza pociekła mi po policzku. -Wtedy miałaś 15 lat to był błąd mój i rady, wtedy nie byłaś gotowa- Kage mówiła łagodnie a jej ciepły głos powoli mnie uspokajał.
-A teraz niby jestem ?- Stara mistrzyni siedząca po drugiej stronie stołu rzuciła mi znaczące spojrzenie.
-Tak jesteś, wszyscy w ciebie wierzą, cała wioska żyje w przekonaniu, że sobie poradzisz. Jeśli nie ty to nikt. Masz w sobie coś.- Samirami objęła mnie ramieniem. Przez pamięć przeleciał mi tamten obraz. Pole walki, zakrwawione ciała, spojrzenia pełne zawiści i rozczarowania rzucane w moim kierunku. Tamtego pamiętnego dnia straciłam 10 ludzi. Wszystkich znałam bardzo dobrze, razem zdawaliśmy test na chunina. Wiem że wtedy to było coś innego, nikt nie wiedział że przeciwnicy najmującego nas królestwa wysłali akatsuki.
   Odgoniłam od siebie te myśli. Nawet nie zauważyłam gdy pokonałam drogę z sali obrad do pokoju.
Czas się przygotować i ruszać, moi ludzie liczą na mnie, rada na mnie liczy, dzisiaj mi się uda.

********************************************************************************

   Sasuke Uchiha siedział w koronie drzew. Od kilku dni nie miał nic porządnego w ustach. Odszedł od Madary już miesiąc temu, mniej więcej od tamtego czasu nie zaznał spokoju. Był jednym z najbardziej poszukiwanych ninja tej wojny. Gdziekolwiek był ciągnął się za nim cień pecha. Z braku jedzenia zaczął kraść, jednak wszystkie większe wioski gdzie mógł coś podebrać były strzeżone przez zjednoczone siły ninja. Z kolei tam gdzie nie ciągnęła się za nim przeszłość panował głód i bieda. Nigdy nie sądził, że coś takiego może mu się stać, że po prostu zostanie wyrzutkiem społeczeństwa. Nikt nie przyjmie shinobi'ego , który atakuje mistrza i przyjaciół z drużyny.
   Teraz po prostu siedział i spoglądał na dwójkę ninja siedzących przy ognisku na dole.
Lubił ich, darzył szacunkiem wszystkich wojowników w tych charakterystycznych pelerynach. Zachowywali się jak wzór cnót prawdziwego shinobi. Nieraz już widział jak dawali pieniądze lub jedzenie biedakom z wiosek. Czasami pomagali odbudowywać domy lub zakładali mnini szpitale dla cywili. Go też objęli opieką. Pewnego dnia gdy zemdlał z wycieńczenia przed jakimś miasteczkiem oni po prostu go przyjęli, nakarmili, opatrzyli rany i zaprosili do swojej wioski. Wtedy targała nim jeszcze przekonanie, że poradzi sobie sam. Jak bardzo chciałby spotkać znowu wybawicieli i pójść z nimi, zaufać im.
-Hej ty !-Sasuke rozejrzał się. Tak to zdecydowanie było do niego. Nie chciał się odzywać, nawiązał kontakt wzrokowy z shinobi na dole.
-Nie mamy jedzenia ale chociaż ogrzej się przy ognisku.-Kobieta, która to mówiła wstała. Miała ognisto czerwone włosy z pewnością należała do klanu Uzumaki. Natomiast mężczyzna siedzący  obok niej charakteryzował się rysami twarzy typowymi dla wioski ukrytej w piasku.
-No choć tu, nic ci nie zrobimy. To nie ty jesteś celem tej wojny-. Czarnowłosy zeskoczył z drzewa i usiadł po drugiej stronie ogniska jak najdalej od nich. Był słaby czuł to. Żywienie się wodą ze strumyka i korzonkami przez dłuższy czas nie było zbawienne dla jego organizmu.
-Jesteś Sasuke prawda?- Kobieta spojrzała na niego i uśmiechnęła się. Był zbyt wycieńczony by walczyć czy nawet uciekać. Po prostu pokiwał głową. Nawet jeśli teraz go zabiją to przyniesie mu tylko ulgę.
-Nasi przyjaciele mówili , że cię spotkali, kazali mi również zadać ci jedno pytanie- Dziedziczka klanu Uzumaki starała nawiązać z nim kontakt wzrokowy.
-Czy chcesz iść z nami do naszej  wioski?- Sasuke zamurowało. Chwila o której myślał tyle czasu nadeszła.
-Zrobiłeś kilka błędów ale każdy ma do nich prawo.- Próbowała go przekonać.
-Kto zagwarantuje mi że po prostu nie chcecie zdobyć nagrody za moją głowę- wycharkał. To było żałosne kiedyś był silnym shinobi, a teraz tylko cieniem człowieka.
-Ja ci to zagwarantuję kierujemy się do obozowiska medycznych ninja. Tam ma czekać na nas członek rady, który przydzieli nam nowe misje i zdecyduje co z tobą robić. Więc wyruszasz z nami?-
-Tak-

2 komentarze:

  1. Zapowiada się naprawde dobrze , brakuje mi t tylko opisu przeżyć wewnętrznych .

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. dzięki za szczerość postaram się to wykorzystać w przyszłości

      Usuń