Popularne posty

czwartek, 2 maja 2013

Wypełnić pustkę

Zaufanie- trudno je zyskać lecz łatwo stracić, jednak gdy nie mamy nic do stracenia ufanie innym przychodzi nam z niespotykaną łatwością. Nikt przecież nie będzie strzegł pustego sejfu.


*************************************************************************************************

    Szli w trójkę on między nimi. Pomagali mu gdy nie mógł nadążyć. Z oddali widzieli już swój cel. Małe namiotowe miasteczko jaśniało między szarymi drzewami.

   Jak się tu w ogóle dostałem? Przecież oni mogą mnie wydać i zgarnąć nagrodę. Nawet jeśli nie oni to któryś z shinobi zjednoczonych sił ninja. Chociaż może oni będą chcieli mnie przyjąć albo przynajmniej pozwolić za siebie walczyć. Nie mam już wioski-zdradziłem ich, klanu-zgineli z rąk mojego brata, rodziny-wykończyłem ją. Krótko mówiąc nie mam domu nie mam gdzie wracać i o co się martwić. Jestem wolny, lecz jak uboga jest moja wolność skoro nie mam z kim ją dzielić. Jestem naprawdę żałosny bardziej iż Naruto czy Sakura. Moje życie jest tak bezsensowne. Sam nie umiem nawet zdobyć jedzenia. Gdyby nie tamci ludzie zginąłbym już dawno. Spłacę dług wobec nich. To będzie mój nowy cel.
  Dotarliśmy. Wszyscy w namiotowym miasteczku mieli taki sam strój. Szare peleryny oraz maski i kaptury w tym samym kolorze. Szliśmy w stronę dwóch osób mających fioletowe zdobienia na okryciu.
   Moi towarzysze pokłonili się, zrobiłem to samo.
-Witajcie- zaczęła kobieta z klanu Uzumaki.-W drodze tutaj znaleźliśmy Shinobiego, który pragnie do nas dołączyć- wszyscy spojrzeli się na mnie.
-Jak się nazywasz?- Członkowie tzw. rady byli całkowicie zakryci. Nie mogłem rozpoznać wieku.
Po głosie domyśliłem się że są raczej młodzi może po dwudziestce.
-Sasuke Uchiha- Spojrzeli po sobie byli nieco zdezorientowani.
-Chodź za mną- Kobieta średniego wzrostu ruszyła w stronę jednego namiotów. Podążałem za nią w końcu nie miałem nic do stracenia. Weszliśmy do środka. Przestrzeń była większa niż się spodziewałem. Kobieta zdjęła kaptur i maskę. Oniemiałem. Była dość ładna miała brązowe włosy i zielone oczy. Dość nietypowe zielone oczy. Uśmiechnęła się do mnie.Odwróciła chyba próbowała rozpiąć pelerynę. Po chwili  spojrzała mi w oczy. Nim się zorientowałem złapała mnie w jutsu.
   Ziemia i ściany namiotu zlewały się w jedno. Jaskrawe kolory oślepiały mnie. Kilka sekund później wszystko ustało. Cholera złapałą mnie w genjutsu. Te oczy patrzyły wprost na mnie. Już kiedyś je widziałem. Tak Madara trzymał je w formalinie wewnątrz swojego "gabinetu". Poświęcał im sporo czasu.
-Pewnie mnie teraz wydasz co?- podniosłem głowę i udawałem że jej umiejętności nie robią na mnie wrażenia.
-Nie imponujesz mi tym swoim genjutsu-chciałem ją sprowokować, poczekać aż zrobi jakikolwiek błąd. Nie doczekałem się.
-To nie genjutsu- jej twarz wyrwała się z dotychczasowej pustki.-To specjalne jutsu, które pozwala  dosłownie wejść do ludzkiej głowy i dowiedzieć się co kto ma w sercu. Nie chcę cię wydać. Normalnie nie używam takich środków ale musiałam. W nasze szeregi wplątują się dziwne klony, które potrafią naśladować czakre.- Rozejrzałem się dopiero teraz zacząłem rozpoznawać to miejsce. Mój dom mój stary dom. Natłok wspomnień zalał moją głowę. Szczęście, radość, zazdrość, ból, smutek, strach, nienawiść uderzały we mnie falami nie radziłem sobie. Nie zauważyłem gdy ona stanęła obok mnie.
-Ej, nie rozpłacz mi się tu teraz- uśmiechnęła się tak serdecznie. Przez chwile miałem wrażenie że znam ją długie lata. Złudne wrażenie. Ona nie wie co przeszedłem ale mimo to coś w niej było. Może w innych warunkach zostalibyśmy przyjaciółmi?
-Wyjdź z mojej głowy - stanowczość jedyne w czym byłem dobry. Odsunęła się.
-Wiem co czujesz mój klan też został wybity- zainteresowała mnie.
-Mój klan, zabił ich mój brat by ratować wioskę, a ja? Chciałem ją zniszczyć, zrównać z ziemią...-
-Ale już nie chcesz-
-Zawiodłem go-
-Popełniłeś błąd ale czy ty w ogóle wiesz do kogo chcesz dołączyć-nawiązała ze mną kontakt wzrokowy.
-Wioska ukrytej tajemnicy. Albo jeśli wolisz wioska zbiegłych shinobi. Wszyscy ninja mogą zyskać w niej szanse na drugie życie tam nikogo nie obchodzi przeszłość. Dlatego cała wioska żyje w odosobnieniu i jest tak mało znana. Jeśli chcesz drugiej szansy dam ci ją-
-Mogę ci ufać?-
-Tak-powiedziała to tak pewnie. Świat zaczął ciemnieć. Plamki o różnych barwach latały mi przed oczami. Upadłem. W uszach dudniał mi jej krzyk "wezwijcie medyka".


  

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz