Popularne posty

sobota, 11 maja 2013

Uczucie zwane przynależność




**************************************************************************
   -Naradę czas zacząć.-Shizune usiadła.
-Nie zrozumcie mnie źle. Doceniam pomoc wioski wiecznej tajemnicy ale coś mi tu nie pasuje. Tyle lat kryli się i zacierali jakiekolwiek ślady swojego istnienia. Przy poprzednich wojnach nawet nie ruszyli palcem by nam pomóc, a teraz oczekują że damy im kredyt zaufania-
-Czy tylko po to zwołałaś zebranie Shizune? By wylewać nam swoje żale. Ja dam ci fakty.- Fioletowłosa kobiet rozwinęła zwój na stole. Oczy Sakury zaszkliły się. Wiedziała że to może się stać ale nie była gotowa. Na papieże było jasno napisane, że zdrajca wioski ukrytej w liściach niejaki Sasuke Uchiha, NIE ŻYJE. Według domniemań autora Sasuke został zabity przez Madare, gdy  po raz pierwszy ten mu się sprzeciwił. Zabójca zapieczentował jego ciało i prawdopodobnie niedługo użyje go w walce. Wszyscy mimochodem spojrzeli na Sakurę. Trzymała się dzielnie. Żadnej łzy czy nerwowego spojrzenia. Musiała pokazać im że jest gotowa i nie jest tą małą histerującą dziewczynką z początku szkolenia.
-To spora ulga dla wszystkich.- Shizune mimowolnie odetchnęła.
-Jeden zdrajca mniej ale skoro Madarze nie jest potrzebny tak świetne wyszkolony shinobi jak Sasuke to co on szykuje?-Fioletowłosa wciąż drążyła temat.
-Racja skontaktuje się z przedstawicielką wioski wiecznej tajemnicy w sprawie wzmocnienia ochrony.- Shizune wstała i wyszła sygnalizując koniec narady.
  
   -Więc jak tam samopoczucie naszego "pacjenta"- Negai stała u wejścia do namiotu. Przez ostatnie kilka dni gdy Sasuke nie wolno było opuszczać łóżka. Zielonooka  dotrzymywała mu towarzystwa. Sporo z nim rozmawiała. Odkryła że mają podobne zainteresowania i lubią to samo jedzenie. Argumentem przemawiającym za tą znajomością był również fakt, że od przybycia drugiego członka rady ona miała sporo wolnego czasu, który musiała jakoś wykorzystać.
-Bywało lepiej ale wciąż się zbieram.- Odkąd go poznała nigdy się nie uśmiechnął ale zmienił ton głosu na trochę bardziej przyjazny.
-Łap- rzuciła mu zawiniątko z szarego materiału.
-Chyba czas wcielić cie w nasze szeregi. Raczej nie ma z tego powodu większych przywilejów ale przynajmniej masz nowe ubranie.- Sasuke rozpostarł w dłoniach pelerynę. Była identyczna co wszystkich shinobi z namiotowego miasteczka. Przez jego twarz przeleciał uśmiech-niemal niezauważalny.
-Dziękuję.- Jego twarz przybrała naturalny zmartwiony wygląd
-Dobra koniec ze łzawymi scenkami czekam na zewnątrz przebierz się w miare szybko. Dzisiaj mam sporo rzeczy na głowie i mam nadzieje że mi potowarzyszysz.-Wyszła równie szybko jak się pojawiła. Sasuke nie czuł się samotny. Doskwierało mu dziwne uczucie którego nie potrafił nazwać. W myślach mówił o nim ''przynależność''. Gdy Negai dałą mu zawiniątko właśnie to poczuł.
   Powoli nastawał wieczór. Namiotowe miasteczko przygotowywało się do posiłku. Dzień minął spokojnie na szczęście ni było żadnych ataków. Sensoryczni ninja zapowiadali że wrogie jednostki przegrupowują się na linie frontu od strony północnej zatoki. Oznaczało to mniej więcej że następne  dni będą bezpieczne.
   Cały dzień spędzili bardzo miło. Po mimo nawału obowiązków członka rady do wykonania, nie było żadnych niespodzianek. Sasuke cały dzień krył się za maską i pod kapturem. I tak każda nowo napotkana osoba rozpoznawała że nie jest ztąd. Ku jego zdziwieniu wszyscy odnosili się do niego bardzo dobrze. Wtedy to do niego dotarło. Był czysty, zaczynał od nowa. Nikt go nie znał i nie oceniał, mógł być kim chciał. Ale tak właściwie dokąd to wszystko zmierzało? Teraz żył z dnia na dzień. Nie miał szerszej perspektywy. Nie myślał nad tym co będzie jutro bo nawet nie miał po co. Jego przeszłość była dość burzliwa i podjął tyle złych decyzji, a co z przyszłością. Chyba lepiej na razie cieszyć się chwilą niestety ulotną.

  -O jeny Sai tak mi przykro.- Brunet zbierał pastele z ziemi. Przez złamane dwa żebra nie mógł uczestniczyć w walkach. Nie nudzi się jednak postanowił że przedstawi życie wioski medyków na swych pracach.
-Nic się nie stało Sakura, chyba nie masz najlepszego dnia co?- Dziewczyna uklękła i zaczęła zbierać pastele.
-To mało powiedziane. Przed chwilą skończyły się leki znieczulające. Nie wiem co mm robić.- Jej ręce drżały.
-Poproś ich- Chłopak wskazał  ręką namioty na horyzoncie.
-Myślisz że mi pomogą?-
-Ich zadaniem jest chyba nas wesprzeć czyż nie?-Uśmiechnął się w swój charakterystyczny sposób.
-Masz racje, dzięki Sai.- Dziewczyna przytuliła go i pobiegła w stronę namiotów obcych shinobi.
  


  

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz